We zijn erfgenamen van een legendarisch, spectaculair verhaal: De Passie. Het lijdensverhaal van Jezus. Een verhaal dat na tweeduizend jaar nog steeds door onze hoofden en lichamen spookt—ook als je niet (meer) gelooft. Het sentiment van het verhaal vind je op allerlei manieren terug. In hoe we vorm geven aan schuld en schaamte, aan “vergeven”, aan heldendom, aan genderrollen, aan familie, en wie stil moet zijn en wie mag spreken. Aan die rare zin in je hoofd: ben ik wel goed genoeg? Dit audio-visueelmuziektheater van Het Muziek en Pensive Vivifier ‘Passion; A Resurrection Loop’ vragen we: wat hebben we aan dat verhaal overgehouden—en hoe kom je er ooit nog vanaf? Spoiler: niet. Wat je dacht dat begraven was, staat tóch weer op.

Op het podium botst Pensive Vivifier-video (gelaagd, chaotisch, te veel en precies goed) met live muziek. Vijf muzikanten spelen nieuw componeerde stukken: harmonium, blokfluit, trombone, en drie zangers—van countertenor tot grunter. Groots, dramatisch, vol woede, verraad, bloed, verdriet, stilte en hoop.

Deze Passie is persoonlijk. Janne Kosmos (Pensive Vivifier) staat centraal. Eén van hun siblings confronteert hen met iets dat lang verzwegen is: dat Janne hen vroeger vaak schopte en sloeg. Twintig jaar later is het tijd om niet meer weg te kijken. Niet te ontkennen. Te benoemen wat pijn deed. En ook te zien welke omstandigheden het mogelijk maakten: opvoeding, geloofstaal, schaamte, rolpatronen, de cultuur van “gewoon doorgaan”. Want familie is precies die plek waar liefde en pijn soms dicht op elkaar zitten. Je kan tegelijkertijd iemand missen als vrezen; zowel slachtoffer als dader zijn.